“Ҳафткул” яке аз зеботарин минтақаҳоест, ки бо ҳафт кули рангобаранги худ ҳар як сайёҳро мутаҳайир месозад.

Дараи “Ҳафткул”, маҷмӯи кулҳоеро дорост, ки дар шимоли Тоҷикистон дар водии Зарафшон ҷойгир буда, ба ёдгориҳои беназири Тоҷикистон шомил карда шудааст.

Силсилакӯҳҳои мушкилгузар ва яхпӯш, ки сарчашмаи асосии пайдоиши даҳҳо дарёчаҳои шӯх гардидаанд, барои пайдоиши кулҳои зиёде дар ин минтақа асос гузоштаанд.

“Ҳафткул” дар баландии 2139, 3 метр аз сатҳи баҳр қарор дошта, бо номи Марғузор машҳур аст.

Сабаби Марғузор ном гирифтани мавзеи “Ҳафткул” дар он аст, ки кули аз ҳама калонттарин дар ин ҷо “Марғузор” ном дошта, дарозиаш— 4,5 км, чуқуриаш 45 метр ва ҳудуди умумиаш 1,16 км²–ро ташкил медиҳад.

“Ҳафткул” яке аз зеботарин минтақаҳоест, ки бо ҳафт кули рангобаранги худ ҳар як сайёҳро мутаҳайир месозад.

Дараи “Ҳафткул”, маҷмӯи кулҳоеро дорост, ки дар шимоли Тоҷикистон дар водии Зарафшон ҷойгир буда, ба ёдгориҳои беназири Тоҷикистон шомил карда шудааст.

Силсилакӯҳҳои мушкилгузар ва яхпӯш, ки сарчашмаи асосии пайдоиши даҳҳо дарёчаҳои шӯх гардидаанд, барои пайдоиши кулҳои зиёде дар ин минтақа асос гузоштаанд.

“Ҳафткул” дар баландии 2139, 3 метр аз сатҳи баҳр қарор дошта, бо номи Марғузор машҳур аст.

Сабаби Марғузор ном гирифтани мавзеи “Ҳафткул” дар он аст, ки кули аз ҳама калонттарин дар ин ҷо “Марғузор” ном дошта, дарозиаш— 4,5 км, чуқуриаш 45 метр ва ҳудуди умумиаш 1,16 км²–ро ташкил медиҳад.

“Ҳафткул”- ро инчунин “Ҳафт мӯъҷиза”, “Ҳафт зебосанам” ва ё “Ҳафт зебосанами Шинг” ном мебаранд, ки воқеан аз дидани онҳо ба мӯъҷиза будани он ҳеҷ шакке намемонад.

Ба истиснои он, ки “Ҳафткул” хеле мавзеи зебою дилфиреб дорад, то ба ин мавзеъ роҳи мошингард низ сохта шудааст. Сайёҳон аз Самарқанду Хуҷанд ва Душанбе бо нақлиёт то “Ҳафткул”омада, аз ҳамин ҷо ба хатсайрҳои гуногун тақсим мешаванд.

Аз дараи Ҳафткул сайёҳон ба воситаи ағбаи Тобасанг ба”Кули Калон”, “Искандаркул” ва самтҳои дигар сафар мекунанд.

Ба “Ҳафткул” аз самти шимол 4 дарёчаи шӯх ҷорӣ мешавад, ки ҳар яке то 10 километр дарозӣ доранд. Аз поён ба боло ҳар як куле, ки вомехӯред, хеле зебову диққатҷалбкунанда буда, кули аз ҳама поёнӣ дар баландии 1598 метр аз сатҳи баҳр, дуюм 1701 ва кули аз ҳама баландтарин дар баландии 2400 метр ҷойгир шудаст.

Миёни мардум чунин ҳарфҳое мавҷуданд, ки ҳар нафаре, ки яке аз кулҳои онро зиёрат карда, ба кулҳои дигар наздик мешавад, бо болотар баромадан ва дидани кули навбатӣ хушбахтии бештареро ба даст меорад.

Яке аз кулҳои “Ҳафткул” “Миҷгон” ном дошта, бо зебоӣ ва ранги ғайриоддии обаш аз дигар кулҳо фарқ мекунад. Кули мазкур аз дарёчаи пуртуғёни Шинг сарчашма гирифта, бо тамошои воридшавии он ба “Мижгон” ҳар бинанда дар шигифт мемонад. Зеро рӯди шӯх бо ҳама туғёнаш баробари ворид шудан ба кули Миҷгон гӯё, ки ба куллӣ ором мешавад ва осоиш меёбад.

Кули мазкур низ чун даҳҳо кулҳои дигари Тоҷикистон таърих ва ривояти пайдошавии худро дорад. Тибқи ривоятҳо гӯё замоне дар ин дара оҳангаре зидагӣ доштааст. Ин марди оҳангар соҳиби ҳафт духтар будааст, ки дар ҳусну ҷамол ҳамто надоштаанд.

Рӯзе аз рӯзҳои фасли тобистон ҳокими пире аз ин ҷо гузашта ба духтари аз ҳама хурдии оҳангар Мижгон ошиқ мешавад. Падари духтар розӣ мешавад, кидухтарро ба ҳоким ба занӣ диҳад, вале духтар комилан муқобили издивоҷ бо амир мешавад. Барои он ки бо ин кори худ Мижгон ҳокимро наранҷонад, бо нияти халосӣ аз ӯ шарти худро монда, мегӯяд:

– Ман зани ту мешавам, ба шарте, ки ту дар ин мавзеъ барои ман қасри тиллоии афсонавӣ бунёд кунӣ.

Духтар боварӣ дошт, ҳоким аз ӯҳдаи иҷрои ин шарт намебарояд. Вале ҳокими мӯйсафед, ки ошиқи шайдо буд, ҳама корро як сӯ монда, дар давоми 40 рӯз қасри тиллоии афсонавиро месозад. Ин барои ҳама як мӯъҷиза буд.

Духтар вақте мефаҳмад, ки шарти ӯ иҷро шудаву дигар баҳонае барои рад намудани хоҳиши ӯ намемонад, дар рӯзи тӯй болои қаср баромада, бо либоси арӯсӣ худро аз боми қаср ба поён мепартояд.

Дар ҷое, ки ӯ меафтад куле ба амал меояд, ки онро Мижгон меноманд. Шаш кули дигаре, ки дар Ҳафткул пайдо шудаанд, гӯё аз ашки шаш хоҳари ӯ ба амал омадаанд.

Яке аз кулҳои дигари Ҳафткул “Ҳушёр” ном дорад. Тибқи ривоятҳо кули мазкур ба он хотир “Ҳушёр” номида шудааст, ки дар атрофи он пештар морҳои заҳрдор зиёд будаанд ва одамони ба зиёрати ин мавзеъ омадаро пешакӣ огоҳ мекардаанд, ки дар назди фалон кул ҳушёр бошед ва ҳамин тавр ин кул унвони “Ҳушёр” ба худ касб мекунад.

Кули дигар, ки “Ҳазорчашма” ном дорад, аз ҳисоби чашмаҳои зиёд ва ҷӯйборҳои хурд пайдо шудааст. Ин кул аз дарёчаи шӯхи Ҳисор ва Дарахти Сурхсар чашма мегирад.

Бояд гуфт, ки “Ҳафткул” натанҳо бо кулҳои муъҷизанок, балки бо ҷойҳои муқаддасаш низ фарқ мекунад ва ин муқаддасот боиси он шудааст, ки ҳар сол сайёҳони зиёде ба зиёрати он оянд.

https://tg.wikipedia.org/wiki/Ҳафткӯл

Бознашр аз сомонаи https://nbt.tj/

 

Leave a Comment