Дар филми ҳуҷҷатии «БЕШАРАФӢ» ҳама сирру асрори ин разил ба таври муфассал баён гардид. Чанд сухан баъди тамошои филми мустанади «бешарафӣ».

Гарчанде ки Ҷумҳурии Тоҷикистон имрӯз ба марҳилаи рушди устувор ворид гардида, дар самти таҳкими давлатдорӣ қадамҳои устувор гузошта истодааст, ҳастанд ашхосе, ки пешравии Тоҷикистонро дидан намехоҳанд ва мекунанд бо истифода аз тамоми воситаҳо дар роҳи рушди он монеа эҷод кунанд. Ин тоифа бо дастгирии моддиву маънавии хоҷагони хориҷиашон ҳар гуна созмону паймонҳо ташкил намуда, дар амалисозии ҳадафҳои хоҷагонашон саҳм мегузоранд. Ба ин гуна афрод метавон як нафар хоинро бо номи Муҳаммадиқболи Садриддин шомил намуд, ки бо тамоми ҳастии пасту палидаш нисбати Тоҷикистону мардумаш нафрат дорад. Нисбати ҷиноятҳои ин шахс ва хиёнатҳои ӯ чандин маротиба матлабҳо ба нашр расидаву табиати аҳримании ӯ борҳо ифшо шудааст.

Пас аз тамошои филми мустанади «Бешарафӣ» ба чунин хулоса омадан мумкин аст, ки Муҳаммадиқбол ба ҷуз хиёнат ба миллату Ватан ва дини поки Ислом дигар ҳеҷ кор намекунад?! Филми ҳуҷҷатии омоданамуда зери унвони «БЕШАРАФИ» аз он шаҳодат медиҳад, ки одамизод агарчи махлуқи бошуур аст, вале вақте фирефтаи нафс шуд, чӣ корҳоеро ба сомон мерасонидааст! Рафтору кирдор ва пиндори хоинонаи марди наҳзатӣ Қаландар Садриддинов, ки дар чоҳи кандаи ӯ фарзандаш Муҳаммадиқбол афтидааст, басо нанговар буда, ба шаъни миллати фарҳангсолори тоҷик созгор нест!

Чун аз нақли шоҳиди зинда Ҳошим Валади Маҳмуд ва чанд тани дигар бармеояд, Қаландар Садриддинов амалҳоеро анҷом додааст, ки ҳайвони ваҳшӣ ва дарранда ба ин рафторҳо қодир нест. Бо номи неки «мард», ки мақом ва нақшаш дар ҷомеа ҳамчун саробони оила ба ҳама маълум аст, иснод овардану дини Исломро ба ин дараҷа паст задан чӣ даҳшатест. Дар кадом ояҳои Қуръон омадааст, ки никоҳи мард бо мард ҷоиз аст? Қаландар Садриддинов падари биологии Садриддинов Муҳаммадиқбол дар давраи Иттиҳоди Шӯравӣ худ бо ҷурми нопокӣ ва бо ҳайвон муносибат кардан (зоофилия) ба маҳкама кашида шуда буд. Пас, аз насле, ки дар чунин генҳои пасту носолим ва муҳити иҷтимоӣ носозгор ва ба дунё омадааст, ягон амали хайр ва тарбияи дурустро интизор набояд шуд.

Чуноне аз гуфтаҳои шоҳидон бармеояд, падари М.Садриддин бо пули дуздӣ фарзанд ба воя расонидаасту писари 12-13 солаашро ба мулло Шарифи афғон бовар карда супоридааст. Вақте қумандон – Ғулом писари ӯ Муҳаммадиқболи 12-соларо маъқул карда, аз Мулло Шариф бо пули калон харид, чаро падар шуда, сари вақт писарро аз чунин бешарафӣ нигоҳ надошт! Ҳамагон аз маъхазҳои таърихӣ бохабаранд, ки дар байни мардуми афғон “бачабозӣ” барин хислати ғайриахлоқӣ дида мешавад. Муҳаммадиқболи Садриддин ба доми қумондонҳои ифротии афғон афтодаву ӯро ба ҷойи зан истифодаи шаҳватронӣ мекардаанд. Аз ваҷоҳати ин ноҷинси мубаллиғ дар сомонаҳои интернетӣ ҳувайдост, ки кирдори бади ҳамҷинсгароӣ ба ӯ часпидаасту алҳол дар Аврупо, ки ҳамтоифаашон озодона ба амалҳои ғайриахлоқона даст мезананд, макони хубе барои касофатҳояш дарёфтааст. Ин нокасе, ки бобати ҳимояи аркони дини мубини Ислом ҳарф мезанаду ваъзхонӣ мекунад, аёну рӯшод гардид, ки ҳаромзодаи касиф асту нашояд ӯро мусалмон хондан! Чун аз нақли шоҳидони зиндагиномаи ин хонавода Раҳим Каримов – қумандони тоҷик, Саидҷалол Сиёҳаков, Ҳаким Қаландаров ва ҳамсинфону ҳамсоягон бармеояд, ки роҳи хатои падар ва бетафовут буданаш нисбати  фарзанд дар охир ӯро шармандаю шармсор ва фирорӣ аз Ватан кард.

Ғайр аз ин падару фарзанд шомили наҳзатиён, яъне ТЭТ ҲНИ гардида, Тоҷикистонро аз як кишвари орому осуда ба ғамкада мубаддал гардониданд, ки натиҷаи он ба ҳамагон маълум аст. Муҳаммадиқболи Садриддин то ҳол ба хотири ғаразҳои шахсӣ узви фаъоли ТЭТ ҲНИ ба ҳисоб рафта, тавассути сомонаи интернетии худ ва “фермаи ҷавоб”-и наҳзатиён даъватҳои ифротгароёнаи саркардаи наҳзатиҳоро низ дар сомонаи худ тарғибу ташвиқ мекунад. Ҳадафҳои нопоки ифротии Муҳаммадиқболи Садриддин сирф ғаразнок ва дурӯғи маҳз аст. Ӯ, ки Ватанро таҳқир менамояд, хоини халқу миллат, оқшудаи Ватан аст ва ҳуқуқи ин сарзанишу маломатро надорад.

Давлати соҳибистиқлоли Тоҷикистон бо Сарварии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои муаззами миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҳамаи соҳаҳои халқи кишвар ва сиёсати берунии хеш ба муваффақиятҳои бузург ноил гардидааст!!! Ин дастовардҳои бузург маҳз бо кӯшишу талошҳои шабонарӯзии Пешвои муаззами миллат, Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, фаъолони ҷомеа, мардуми озодандешу шарифи кишвар ба даст омадааст.

Дидан намудани қисми 7-уми филми “Хиёнат” пардаи наве аз зиштиву рӯсиёҳӣ ва бадрафториву амалҳои ҳайвонӣ бардоштаасту симои воқеии Муҳаммадиқболи Садриддин – мубаллиғи ҳангомаҳои ташкилоти террористию экстремистии Ҳизби наҳзати исломро инъикос кардааст. Агарчӣ, оммаи васеи мардум аз қаллобиҳои М.Садриддин ҷиҳати бо роҳи фиреб аз шиносони худ гирифтани маблағҳои калон аз маълумоти Прокуратураи Генералии Ҷумҳурии Тоҷикистон огоҳӣ ёфта бошанд ҳам, аз ноҷавонмардиҳояш тариқи тамошои филми зикрёфта хабардор гаштанд.

Боварӣ дорем, мардуми шарафманди Тоҷикистон ба доми ин найрангбозон намеафтанд. Дар натиҷа онҳо бе сарпараст монда, маҷбур мешаванд даст ба меҳнати ҳалол зада, зиндагии худро бо амалҳои хайр пеш баранд. Миллати тоҷик сарбаландона сиёсати хирадмандонаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмонро пайгирӣ намуда, дар амалӣ гаштани ҳадафҳои стратегии худ якдилона заҳмату талош меварзем!!!

Дар воқеъ онҳое, ки филми ҳуҷҷатии «Хиёнат»-ро таҳия намудаанд қаҳрамонанд. Чунки муаллифони ин филми ҳуҷҷатӣ бо овардани ҳақиқатҳои инкорнашаванда чеҳраи воқеии душманони миллати тоҷикро бозкушоӣ намуда, мардумро аз фитнаву фиреби онҳо огоҳ намуданд. Махсусан, чеҳраи воқеии яке аз хоинони асосӣ, ки пайваста аз дину имон сухан мегӯяд ва дар асл ба корҳои зишту ғайриинсонӣ машғул мешавад, ба тамоми аҳолӣ пурра ошкор гардид. Зеро, то ба ҳанӯз на ҳамаи аҳолии кишвар аз хиёнату ватанфурӯшӣ, беномусию бешарафӣ ва дигар хислатҳои касифонаи наҳзатиёни ифротӣ бохабаранд.

Ба таҳиягарону коршиносони филми “Хиёнат” барои пешниҳоди воқеияти мавҷуда ва огоҳ сохтани мардум аз гаравидан ба ҳамҷинсгароию қаллобҳои наҳзатӣ аҳсант мехонаму умедворам, ки мардуми кишвар, хоса насли ҷавон аз тамошои филми зикргардида хулосаи зарурӣ мебардоранд. Ва ҳеҷ вақт фирефтаи найранги ин хоинони ҳайвонсиришт намегарданд.

Муҳаммадиқболи Садриддин, ки даъвои ватандӯстиву адолат мекунад, бо ин мафҳумҳои муқаддас ҳеҷ алоқамандие надорад. Фаъолияти ӯ танҳо як намоишӣ мебошад. Дар асл бошад, ҳадафи ӯ танҳо ба даст овардани бойигарист. Аз рӯйи шоҳидии шахсони ба ӯ наздик, алалхусус ҳамсоягону шиносон маълум мешавад, ки ӯ як қаллоб буда, аз одамон садҳо ҳазор доллар қарздор будааст. Ба фаъолияти сиёсӣ даст заданаш ҳам танҳо як ҳадаф дорад: аз қарздорон фирор кардан ва онҳоро фиреб додан. Барои ин гуна ашхос ҳеҷ муқаддасоте вуҷуд надорад. Фоидаи шахсӣ, даромади муфт ва дуздиву фиребгарӣ принсипҳои асосии ҳаёти М.Садриддин гардидаанд.

Мардуми кишвар ватанфурӯшиву миллатфурӯшӣ ва мазҳабфурӯшии неруҳои зиддиконститутсионии дар хориҷи кишвар фаъолияткунандаро хуб медонанд. Ошкор шудани ҳолатҳои нави қаллобиву фиребгариҳои М.Садриддин барои мо навигарии наве ҳам нест. Бар замми ин дар филми «Бешарафӣ» сири нави ин хоини миллат ошкор шуд. Дар баробари ватанфурӯшӣ ин хоинон намуди нави тиҷорат – танфурӯширо низ аз худ кардаанд ва дар ин самт таҷрибаи бой низ доранд. Бо шунидани ин кирдорҳои ғайриинсонаи ҳамҷинсгароёнаи Муҳаммадиқболи Садриддин кинаву нафрати шахс нисбати ин ваҳшӣ боз ҳам дучанд мегардад. Ин нафар бо доштани чунин гузаштаи «рангин» бо қумондонҳои афғон ва ҳамҷинсгароияш боз даъвои мусалмониву имондорӣ мекунад. Дар ҳақиқат ин шахс ба ягон арзиш эҳтиром надорад. Бо ин ҳол ӯ худро насиҳаткунандаву даъваткунанда меҳисобад, ки шармандагии бениҳоят бузург аст. Наход ӯ фикр кунад, ки миллати куҳанбунёду суннатии тоҷик ба ин ҳамҷинсгаро ва қаллоб бовар мекунанд? Дигар тоҷикон ҳушёру зираканд. Ва ин гуна масхарабозоне мисли Муҳаммадиқболи Садриддин ин миллатро дигар фиреб дода наметавонанд.

Ба ин хоинон ва душманони давлати Тоҷикистон муроҷиат карда, гуфтанием, ки шумо ҳеҷ вақт муваффақ намешавед. Зеро мо мардуми Тоҷикистон шукри ҳаёти орому осуда ва давлати обод карда, дар атрофи роҳбари хирадманди худ муттаҳидем. Қувваи мо дар ваҳдат ва ягонагист. Ба шумо дигар муяссар намешавад, ки бо суханҳои дурӯғи худ ҷомеаи моро фиреб диҳед. Зеро мо ҳушёриву зиракии сиёсиро аз даст намедиҳем.

Худованди меҳрубон ба сӯйи мардуми кишвари азизамон бо як нигоҳи раҳмат назар кардааст. Нишонаи раҳмати Худо дар он аст, ки аз байни мо яке аз бандаҳои ватандӯсту халқпарвараш, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро сабаб гардонид, ки бо саъю кӯшиш ва талошҳои ин марди шуҷоу далер ва ватандӯст мо ғаму андӯҳ, ҷангу ҷидолу хунрезӣ ва парокандагию саргардониҳоро паси сар намуда, имрӯз дар як фазои тинҷию оромӣ, сулҳу Ваҳдат, дӯстиву бародарӣ ва хотирҷамъию хушбахтӣ умр ба сар бурда истодаем.

Пас мо бояд шукри ин неъмати Худовандро кунем. Ба қадри заҳмату меҳнатҳои роҳбари давлатамон бирасем ва дар атрофи Президенти кишварамон сарҷамъ шуда, ин сарзамини зебоямонро боз ободтару зеботар намоем. Нагузорем, ки душманон ба ғаразу мақсадҳои бадашон, ки пароканда кардани мардуми кишварамон, аз ҳуқуқу озодиҳояшон маҳрум кардани онҳо ва ба як сарзамини харобаву валангор табдил додани ин давлати ободамон аст, бирасанд.

Омӯзгорони ДТТ ба номи академик М.С. Осимӣ

Leave a Comment